এটা কবিতা অনুবাদৰ আঁৰৰখিনি

জয় গোস্বামী

এসপ্তাহমান হ'ল, দুটা লাইনে বৰ অশান্তি কৰি আছিল,— "তুমি মোক বিচাৰি আছিলা" আৰু "মই কি তোমাক বিচৰা নাছিলো?" দুটা বেলেগ বেলেগ ঠাইৰ বাবে দুটা লাইন। সমস্যাটো হ'ল— ইয়াৰ পিছত একো আগো নাবাঢ়ে, লাইন দুটা পাহৰিবও পৰা নাই। এনেকুৱা হ'লে মই সাধাৰণতে দুটা কাম কৰোঁ— চিনেমাত সোমাই যাওঁ অথবা কিতাপত সোমাওঁ। এইবাৰ পিছৰটো কৰা ভাল হ'ব বুলি চাৰিখন কিতাপ মেলি ল'লো। চাৰিখন কিয়? এইটোও এটা বৃতান্ত, মই সৰলৰৈখিকভাৱে এখন কিতাপ পঢ়ি সুখ নাপাওঁ, বেলেগ বেলেগ বিষয়ৰ কমেও দুখন কিতাপ একেলগে পঢ়িলেহে মোৰ পঢ়াত সুখ। এইবাৰ মেলি ল'লো— ড. প্রফুল্ল কটকীয়ে অনুবাদ কৰা 'শতাব্দীৰ সূৰ্যঃ আলবাৰ্ট আইনষ্টাইন', অন্নদাশংকৰ ৰায়ৰ 'আৰ্ট', বিদ্যা নিৱাস মিশ্রই সম্পাদনা কৰা 'Creativity and Environment', আৰু জয় গোস্বামীৰ 'কবিতা সংগ্রহ'। ইয়াৰে প্রথম দুখন আগতে পঢ়িছোঁ। তৃতীয়খন একেবাৰে পঢ়া নাই, চতুৰ্থখনৰ পাতনি আৰু ব্লাৰ্বৰ

কোনো এক নিৰ্বিকাৰ ল'ৰাৰ প্রতি

(মূল বাংলাঃ পাপড়ি গুহ, 'কোনও নির্বিকাৰ ছেলেকে')

এতিয়া ৰাতিৰ বাৰ। ৰাতিৰ খোৱাৰ পিছত হয়তো তুমি
গৰম কৰি লৈছা তিনি কাপ কাঢ়া চাহ। অথবা তুমুল আড্ডা দিছা
সাতজনী যুৱতীৰ সৈতে। দুজনী কুমাৰী, পাঁচজনী বিবাহিতা আৰু
তোমাৰ ক্ষীণকায় শৰীৰৰ পৌৰষ যেন এমুঠি ধূলি, উৰি যায়
সিহঁতৰ ওৰণাৰ পৰা ওৰণালৈ।
তুমি যেতিয়া অৰণ্যত আছিলা, আন্ধাৰত জোনাকী পৰুৱাৰ দৰে
তোমাৰ শৰীৰৰ পৰা পোহৰ ওলাইছিল। এতিয়া নদীৰ পাৰত
বাস কৰিছা, মাছৰ দৰে ফান গজিছে তোমাৰ দুপাশে,
হাঁহৰ দৰে জোৰা লাগিছে তোমাৰ আঙুলি।
এই পৃথিৱী সম্পর্কে ঈশ্বৰৰো কিছু অভিযোগ আছে, তোমাৰ নাই।
বেশ্যাৰ জীৱনতো এক বিশেষ প্রেম আছে, তোমাৰ নাই। অথবা
ক'ব পাৰি, এই গ্রহত তোমাৰ এশ কোটি ভাল বান্ধৱী আছে,
সকলোকে তুমি সমানে ভাল পাই আহিছা ইমান দিনে।
আৰু মোলৈ চোৱা, ৰ'দে পোৰে, বৰষুণে তিয়ায়, তথাপি
শিপাৰ টানে মোক এৰি নিদিয়ে, তোমাৰ দৰে চৰাই হ'বৰ
কথা ভাবিবও পৰা নাই কেতিয়াও। শিপাত মোৰ যন্ত্রণা, আকাশলৈ
মোৰ ভয়, মই এজনী খুব সাধাৰণ বাঙালী ছোৱালী।
তুমি মোক বহুবাৰ সহায় কৰিব বিচাৰিছা। কৈছা, 'মন বেয়া
লাগিলেই ফোন কৰিবা। কথা পাতিবৰ মন গ'লেই মোক মাতিবা।
ক'বা, কেতিয়াবা যদি কিবা কামত লাগোঁ।' এশ কোটি
যুৱতীৰ বাবে তোমাৰ যি অফুৰন্ত কোমল সময় আছে, তাৰে এক
অংশ তুমি অনায়াসে মোক দিব বিচাৰিছা। এজনী বিষণ্ণ
ছোৱালীক।
মই দুঃখী হ'লেও সিমান নিৰীহ নহওঁ। মোৰ ভিতৰত যি হিংস্র
বাঘিনীৰ বাস, তাক তুমি চিনি নোপোৱা। মোৰ ইচ্ছা হয় তোমাৰ
সন্মুখত পট্‌কৈ মেলি ধৰোঁ ভেন গঘৰ গমখেতি আৰু ভয়ংকৰ
কাউৰীৰ ছবি। ইচ্ছা হয়, জীবনানন্দৰ মখা মখা তেজ
তোমাৰ শৰীৰত দুহাতেৰে সানি দিওঁ। জীৱনযে কিমান ভীষণ
জটিল হ'ব পাৰে, শান্তি কিদৰে মানুহৰ কাষৰ পৰা আঁতৰি
যাব পাৰে, সেই কথা শুনাই তোমাৰ টোপনি কাঢ়ি আনো।
তোমাৰ ৰেখাবিহীন কপালত মাৰোঁ বৰফৰ দৰে মোৰ দুখ,
তোমাৰ দুভৰিত পিন্ধাই দিওঁ গধুৰ শিকলিৰ দৰে পাকে পাকে
মোৰ ভয় আৰু উদ্বেগ, তোমাক ফালি-ছিড়ি, কামিহাড় ভাঙি
টানি বাহিৰ কৰি আনি হৃৎপিণ্ড, দুহাতত পিহি চাওঁ,
তোমাৰ ভিতৰৰ ক'ৰবাত অকণমানো ৰক্তক্ষৰণ সম্ভৱনে!

অভিশাপ

মূল (বাংলা): তচলিমা নাচৰিন

প্ৰেমে মোক একেবাৰে ভাঙি টুকুৰা টুকুৰ কৰি পেলাইছে
মই আৰু মই হৈ থকা নাই, মোক আৰু মই চিনি নাপাওঁ
শৰীৰটোক নাপাওঁ, মনটোক নাপাওঁ।
চলা-ফিৰাবোৰক নাপাওঁ
দৃষ্টিবোৰক নাপাওঁ
কেনেকুৱা যেন অদ্ভুত হৈ গৈছোঁ, বন্ধুৰ আড্ডাত যেতিয়া 
                                হঁহা উচিত
মই হঁহা নাই, যেতিয়া দুখ কৰা উচিত, কৰা নাই।
মনটোক কোনো প্ৰকাৰেই প্ৰেমৰ পৰা তুলি আনি
অন্য ক’ৰবাত এক মুহূৰ্তৰ বাবেও
স্থিৰ কৰিব নোৱাৰোঁ।
গোটেই পৃথিৱীতে এতিয়া আন্ধাৰ নামি আহিছে,
চন্দ্ৰ-সূৰ্যৰ ঠিক নাই, ৰাতি-দিনৰ ঠিক নাই,
মোৰ জীৱন গৈছে, জীৱন-যাপন গৈছে
নাশ হৈ গৈছে।

এতিয়া শত্ৰুৰ বাবে যদি অভিশাপ দিবলগা হয়, মই আৰু
নকওঁ যে তোৰ কুষ্ঠ হওক, তই মৰি যা, তই মৰ।
এতিয়া অতিশয় স্বচ্ছন্দে এই বুলি অভিশাপ দি দিওঁ-
                     তই প্ৰেমত পৰ।